Een kwart miljard voor testen

Waarom zou men willen weten hoeveel mensen er een beetje (veel) verkouden zijn?
Lees vooral wat de wereldwijd zeer gerenommeerde professoren Karina Reiß en Sucharit Bhakdi hierover schrijven in hun veelgelezen en hooggeprezen feitenboekje Corona, vals alarm? En lees op de achterflap van dat boekje het citaat van The Washington Times.

meerteste

tekst alarm - 1

tekst alarmvoork - 1

tekst alarmvoork2 - 1

De peanuts van Gommers

Gisterenavond in stream-gesprek (met anderen) voor Nieuwskamer/De Balie:

Reactie van Gommers na dat gesprek:
‘In een eerder gesprek met jongeren vergeleek ik de covid-problemen met de milieuproblemen en ook het coronavirus met andere virussen zoals bv ebola. In vergelijking met die beide zaken gebruikte ik het woord ’peanuts’.

De (social) media hebben het er maar druk mee.

Wel of geen vergelijkingen maken + artikel

Schermafbeelding 2021-12-15 om 13.34.44

Artikel:

Vergelijking coronabeleid en Tweede Wereldoorlog misschien wel noodzakelijk

Als dat het ergste was

De rechter zal zich heden op verzoek van het CIDI buigen over de manier waarop Forum voor Democratie-leider Baudet vergelijkingen heeft gemaakt tussen het coronoabeleid en delen van de Tweede Wereldoorlog. Nederland is een democratie: het recht zal zijn beloop hebben. Vraag op voorhand is of in deze de vrije meningsuiting niet in het gedrang komt … de toekomst zal het leren.

Waar de rechter in ieder geval niet over gaat, is een onderzoek naar de feiten op grond waarvan genoemde en andere vergelijkingen gemaakt zouden kunnen worden. (Met als uitdrukkelijke kanttekening dat vergelijken iets heel anders is dan gelijktrekken.) Daarbij mag het vanwege zijn gedetailleerdheid en betrouwbaarheid alom geprezen en veel gelezen Ondergang van J. Presser uit 1965 beslist niet ontbreken. Na de eerste tweehonderddertig bladzijden van dit boek kan men niet anders concluderen dan dat er opvallende zo niet indringende overeenkomsten zijn tussen de corona-actualiteit in Nederland en de periode hier tussen mei 1940 en eind 1941. 

Zo herhaalt Presser diverse malen de veel gemaakte verzuchting in de eerste oorlogsjaren: ‘Als dat het ergste was.’ De social media staan er vandaag de dag vol mee – al dan niet in vergelijkingen met andere landen of aangevuld met de hoop dat de toekomst niet grauwer zal zijn. En als dat hét enige was, dan viel het misschien nog wel mee. Dan zouden (sommige) vergelijkingen wellicht zijn aan te duiden als onzinnig, ongepast, onrechtmatig.

Maar er is meer, veel meer waarover men kan, zal of moet zeggen ‘hé, dat ook?’. Kijk naar het uit- en buitensluiten, de ontrechting; kijk naar het zich meteen al voegen van de pers naar de macht; kijk naar het wegkijken en ontkennen, het meewerken en klikken, naar de zorg van de horeca toen en nu over het moeten handhaven van toegangsbeperkingen; kijk vooral ook naar het (verbeten) aanrekenen van schuld, het ‘omwille van de eigen rust’ loslaten van loyaliteit en humaan respect. En luister naar de keiharde randgeluiden van ‘we gaan van deur tot deur, we weten waar ze wonen’ en het ‘ongevaccineerden behoren niet tot de samenleving’ en ‘ze vormen voor ons bloed een gevaarlijke kanker’. Hoor de waarschuwingen over de herhaling van massificatie, al overschaduwd door de contouren van misdaad en gruwel.

En besef dat er toen angst was over waar het heen zou gaan en dat er nu eenzelfde angst is: waar gaat dit heen? Wordt ons een strop van controle en sociaal krediet steeds verder aangetrokken, gelijk in de eerste oorlogsjaren ‘de kat met de muis speelde’ met allerlei inperkingen? 

Moeten we echt blijven geloven in de beloftes, wetende dat daar mogelijk verzwaringen in zijn verpakt – net zoals toen? Moeten we rustig en vol vertrouwen blijven terwijl net zoals toen uit de ooit zo achtenswaardige bastions van bestuur en wetenschap de leugens sijpelen, en uit een flink deel van de media de stank opkomt van manipulatie, indoctrinatie en datafabricage? Moeten we het gestaag neerwaarts wegglijden van de gehele samenleving over een hellend vlak – steeds vaker ‘vaccins’, wel verplichting, zwijgen over bijwerkingen en ‘onverklaarbare’ oversterfte – blijven accepteren met ‘als dit het ergste is’? Zonder verder te kunnen of durven kijken – net zoals toen? Moeten we ook nu maar rustig gaan slapen en alles wat we niet willen weten wegschuiven onder toch weer een collectieve blinde vlek?

Als dat het ergste was – het zal volgend jaar een terechte verzuchting blijken als de terrassen weer vol zijn, de QR-codes uitgeschakeld en de natuurlijke immuniteit het heeft gewonnen van de ‘vaccins’. Maar als Oostenrijk, Australië en Nieuw-Zeeland de voorlanden zijn van de 21e eeuwse samenlevingen, als inperkingen, verplichtingen, ontrechtingen en oversterfte zullen toenemen, dan gaat het – net zoals toen – om een verzuchting tegen gevoel en beter weten in. En dan is het maken van waarschuwende vergelijkingen tussen het coronabeleid en die eerste oorlogsjaren (los van de gekozen formulering) niet alleen gerechtvaardigd – maar ook noodzakelijk. Hard en duidelijk. Totalitarisme kent immers vele gezichten, en vele kwellingen. Ook omdat het ‘we leren het nooit’ geen waarheid mag worden. En ook omdat toen de ongewisse toekomst niets goeds bracht. Zodat er over mogelijk vele jaren na nu niet zal worden verzucht ‘hadden ze het maar niet zo ver laten komen – hadden ze maar eerder ingegrepen’.