Zoektocht naar het mooimens

Zij dus, beslist geen vlak prooimens, 
anders dan 
die met een glitternagelhand gepolste Rolex

waarin zo’n internationaal goedgekeurde 
kartonnen slubberbeker 
ter bevrediging van
het nooit helemaal uitgegroeide zuigreflex

met oversized witte sportschoenen die nog 
nooit echte modder hebben gevoeld 
en zelden
 sneller dan slenterend zijn voortbewogen 

onder een legging die evenmin ooit de muren
 van een sportschool heeft gezien, 
met witte strepen op de zijkant zodat de inhoud minder massief zal ogen 
en de suggestie van een scorende catwalk-wiebel levend houdt

in de preppy lange beige of camelkleurige jas dichter bij 
de enkels dan de knieën, 
nonchalant niet dichtgeknoopt
(ook omdat dat fashionable vlotte dynamiek uitstraalt)

maar wel bij welk weer dan ook met een sjaal die
zo groot lijkt als een tweepersoons dekbedhoes, 
in ieder geval nog kleurrijker en ook min of meer

onverschilligheid en erbij-horen uitstralend om hals 
en nek net zoals de daarbij aan een glimketting hangende 
smartfoon die voortdurend uit verslaving wordt gecheckt, 
in een hoesje van krokohuid of kalfsleer met kittige glitters
die soms ook op de koala-achtige vingernagels zitten
als die niet gillend rood of blaffend blauw zijn
gelijk haar corporale stemgebruik op straat en elders;

met een ijsmuts op het bijgekleurde haar in grove steek gebreid 
en getopt met een belachelijk grote pluisbol - 
iets dat je vroeger geheid alleen verstijfd op de dwaze hoofden  
van debiele kabouters en mislukte clowns zag zitten; 

vaak op straat en bij de to go’s gezellig vergezeld 
door een soort van vriendin die in alles net iets minder is;

getraind in het vermijden van direct oogcontact
vanachter dwaas gelijnde brauwen en wapperwimpers
aangeleerde en zo het uitkomt in te schakelen seksruis op de stembanden 
gecultiveerd door feestjes buiten het zicht van fatsoen en volwassenheid
gedrenkt in drank en meidenhysterie en avondzon 
en een joint of een onnatuurlijk gekleurd pilletje weggeklokt met een gembershot 
of een latte uit zo'n rond karton.

 En een gezicht dat ooit leuk en natuurlijk was, maar nu
 als ze wat zegt duidelijk tekenen vertoont van te veel
 zonnebank, uitgeschoten botox-probeersels en de wanhoop 
over de dwaasdure crèmes die al die trekkende gevoelens van
 onzekerheid, overbodigheid en onrust niet weg kunnen houden.

 Zo’n wandelend statement over een miniscuul ikje.
Dat dus niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s