Oog op Amsterdam

13 november 2017

Gedicht

Filed under: gedicht — oogopamsterdam @ 11:20

Terwijl ook de derde sonate van Beethoven

zoveel mooier klinkt in het Concertgebouw

(zelfs met die niet door God vergeten noot)

afgedekt door het welgemeende ovationeel,

staat zij met betraand gezicht bibberhandig

onder ‘t natte plein in die zaal van grijsbeton

strijdend tegen echo en parkeervakakoestiek

de sonate opnieuw te strijken – Janine toch …

 

Ik heb de zeven sleutels van de deur van daar

waar ook een vergeten streek nog mooier klinkt;

zij heeft de gave om mij atonale woordenvlerk

in een droom tot meesterlijk pianist te betoveren.

Weldra schrijden wij over het zwijgend rood

van het verbaasde middenpad, het zaallicht

dood, de componisten staken hun discours en

zien hoe ik hun Steinway schuchter nader treed.

 

Janine kijkt, de mond gestreept spreekt spanning

mijn handen zijn magie, het adagio con molto

espressione begint mijn vingers in te stromen.

Zachte inzet, superieure streling van de snaar

door haar. Ik zie liefde bij de dichters van de toon

en waar de noot verging – zo hemels nu haar streek.

Dan is er ook de lach, haar finale laatste zwaai,

de doodstille zaal die ons meer geeft dan applaus.

Geef een reactie »

Nog geen reacties

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: